Dag 16 zondag 06-10-2002 |
|||||||
Maya Route
Maya Route Home
|
Quirigua - Rio DulceDe chauffeur heeft een slecht humeur. Zijn vrouw is 3 maanden geleden er met een ander vandoor gegaan. In principe is hij erover heen, maar kreeg even een dip. Hij heeft een week lang niets gegeten en ziet daarom met één oog voor maar 25%. We ontbijten weer bij 'Vamos a Ver' en krijgen een lunchpakketje. We gaan weer in de bus. Om half 12 komen we bij Quiriguá aan. Dit is een ruïnecomplex waarin de stèles soms wel 8 meter hoog zijn. Quiriguá speelde een rol in de communicatie tussen Tikal en Copán. Het is niet zo groot en de acropolis is niet zo gaaf meer. Kenmerkend zijn de zoomorfen die als altaar dienden.
We rijden weer verder naar Río Dulce. Mbv 2 kleine motorbootjes steken we de rivier over. Dan zijn we bij de haciënda Tijax. Dit steunt het ecotoerisme. Ze zorgen zelf voor de aanleg van jungle. Om bij de hutjes te komen, moeten we over smalle bruggetjes lopen. Onze hut heet quetzal. Onze deur moeten we openmaken mbv een cijfercode. Gelukkig hebben we geen bezoek van enge beestjes. We dumpen onze spullen en lopen via een erg wiebelende hangbrug naar de andere kant. Iedereen voelt zich ineens weer kind. We lopen een stuk verder en gaan klimmen. Ik stap tot mijn enkels in de modder. Het is een flinke klim, maar het uitzicht is erg mooi. We lopen weer een stukje naar beneden en komen bij een poel. Leuke omgeving. Daarna weer en flinke klim en we besluiten terug te lopen, want het gaat regenen. Sommigen gaan zwemmen. Ik heb meer behoefte aan een douche, want ik druip van het zweet (we zitten op het warmste punt van de route). We hebben gezamenlijke douches. Ik probeer eerst de een, maar daar kijkt een 8 cm groene sprinkhaan me aan. De andere is perfect. Ik loop terug, maar ik kan de deur niet open krijgen, omdat het te donker is. Helemaal bij Barbara een zaklamp moeten halen. Vlak voor het eten viel de stroom uit. Er is geen noodaggregaat, dus het is stikdonker. De duisternis duurt maar een kwartier. We horen verhalen over de huisdieren die iedereen heeft gevonden. Bij ons zit niets, maar Margot en Jason hebben een erg grote spin op bezoek. Tijdens het eten voel ik een prik in mijn enkel. Ik gillen natuurlijk. Bleek het Jason te zijn. Leuk hoor! Krijg trouwens de slappe lach. Na het eten ga ik weer angstig naar het huisje. Maar we hebben nog steeds geen bezoek. Mijn bed blijkt nat te zijn: een lek in het dak. Maar er staan drie bedden, dus geen ramp. Bianca en ik hebben alle twee ruzie met de klamboe: hoe je hem ook uithangt, er blijft altijd een gat. Uiteindelijk ben ik redelijk tevreden en ga slapen.
|
||||||
