Dag 11 dinsdag 01-10-2002 |
|||||||
Maya Route
Maya Route Home
|
TotonicapanGoh, het is niet te geloven, maar mijn keelpijn begint minder te worden. Mijn kleding is nog steeds niet droog, maar ik pak ze toch maar in (ik zal wel moeten). Na een stevig ontbijt komen de jongetjes alweer vragen of ze je tas mogen dragen. Als we de laatste dingen in aan het pakken zijn, staan ze al in de deur te wachten. Nou, afgeven die hap dan maar. Maar uiteindelijk draagt een ander jochie mijn tas (volgens mij vindt hij hem behoorlijk zwaar). Op de boot geef ik hem Q3,-, maar dat geeft hij -heel vreemd- af aan het jochie dat eigenlijk mijn bagage zou dragen. Op het bovendek van de boot genieten we heerlijk van de zon. Want die schijnt! We hebben grotendeels blauwe lucht. En het is lekker warm. Stel dat we nog bruin zouden worden... Erna met de bus naar Totonicapan. Bij een van de deelnemende gezinnen maken we ons tasje voor de nacht klaar en dumpen we de rest. De bus brengt ons dichter bij het centrum. We kunnen er niet in, omdat er 12 dagen feest is geweest. Bij een ander gezin gaan we lunchen. We krijgen rijst met kip. Dit onder begeleiding van een marimba. Dit is een typisch Guatemalteeks instrument met 3 mannen erachter. Een uit de klauwen gewassen xylofoon. Eén nummer is leuk, maar het moeten er niet minstens 5 worden. Grappig is, dat de oudste nog behoorlijk dronken is van het feest. Erna brengen we een bezoek aan een weverij (4 dagen werk voor een kleed ter grootte van een deken. Dit voor Q150,-) en een pottenbakkerij (hier alleen erg kleine prullaria. Zie ook liever grotere dingen).
Dan weer terug naar het casa de la cultura. Hier worden we opgehaald door de gezinnen (ik krijg van Peter nog een brief mee namens het Liliane fonds. Of ik het in Nederland af wil geven). Twee jochies, Edgar (14) en Miguel (12) brengen ons mbv een collectivo naar het huis. Het huis is behoorlijk groot. Olivia (16) wijst onze slaapkamers aan. Deze zijn speciaal voor toeristen. Ze spreekt redelijk Engels. We gaan naar de keuken en ontmoeten daar Carolina (17). De moeder Eva (41) komt om 5 uur terug van haar werk. Sonia (19) is de oudste en die werkt en komt alleen in de weekenden thuis. Het gezin is supervriendelijk en vertelt over hun leven. Eva wilde, toen ze 16 was, Engels leren. Daarom heeft ze 2 jaar voor een Amerikaans echtpaar gewerkt. Dit echtpaar had in Totonicapan een kind geadopteerd. Aansluitend was ze nog een jaar naar de VS geweest met hen. Eenmaal terug ging ze nog 2 jaar naar school, maar stopte ermee toen ze haar man leerde kennen. Haar man is 4 jaar geleden gestorven aan leukemie. Eva's schoonmoeder beschuldigde haar dat zij haar zoon had gedood. Ze werd uit huis gegooid. Ze kon in het huis van haar schoonzus wonen. Ze moest weer gaan werken. Ze werkt als schoonmaakster in een winkel in Quetzaltanengo. Voor 7 uur gaat ze al weg en komt meestal na 6 uur weer thuis. Sonia werkt om bij te springen in de kosten. De overige twee dochters studeren voor leraar. Dit is vrij gewoon; er is daarom een overschot aan leraren. Maar ze hebben een opleiding. De twee zonen zitten ook op school. Als Carolina en Olivia gaan werken, kan Sonia naar school. Bianca helpt mee met tortilla's maken. We hebben kip met rijst op (voor de variatie). Edgar en Miguel doen de afwas. Iedereen moet bijdragen in het huishouden, omdat Eva veel weg is. En niemand stribbelt tegen. Olivia gaat huiswerk maken, maar eerst geef ik hun ons cadeau: koeienvlekkenpot met drop. Ze zijn erg blij en lusten drop! (geleerd van vorige toeristen). Ook de zoontjes nemen afscheid. Eva gaat slapen, want ze moet morgen weer vroeg op. Wij gaan ook maar slapen. Dromen over deze geweldige ervaring. Als je de mogelijkheid ooit krijgt, moet je het zeker doen! Zo krijg je een perfect beeld van het leven in Guatemala.
|
||||||
