Dag 1 zaterdag 21-09-2002 |
|||||
Maya Route
![]()
![]()
Maya Route Home
![]()
![]()
![]() |
Amsterdam - HoustonEindelijk, het is zover! Vannacht redelijk geslapen, ondanks mijn verkoudheid. Mijn ouders brengen mij naar Schiphol, beetje vroeg (11u00), maar wel op tijd. Op Schiphol is er nog niemand, maar al snel zie ik Veronique staan. Om 13u15 komt er een vertegenwoordigster van Baobab met onze tickets. Langzaam komen de overige groepsleden en maken we kennis (ben nu al de namen vergeten...). Dit is erg goed geregeld; ik vind het erg fijn. Toen inchecken (heb plaats naast Veronique), afscheid nemen en door de security control. Natuurlijk gaat het alarmpoortje weer af (heb ik een abonnement op), weer gefouilleerd en toen meteen naar de gate gelopen. Bianca reist ook alleen, dus die loopt met ons me. Bij de gate een erg grote security control. Als eerste weer boarding pass laten zien, dan stelt de beveiligingsbeambte vragen over wanneer en waar je je spullen hebt ingepakt, of je ze alleen hebt gelaten en zo ja wanneer en hoe lang. En of alles van jezelf is en wie je naar het vliegveld heeft gebracht, enz enz. Toen weer tas laten scannen (deze keer moeten ook je schoenen op de lopende band), door poortje, erg uitgebreid gefouilleerd, handbagage wordt nagekeken. Twee uur van te voren inchecken is dus vrij krap. We mochten dus vrij snel aan boord. Even met een ander stel nog gekletst (ben naam even vergeten, maar ik heb nog 3 weken), een Amerikaan wilde een foto van ons maken (waarom?) en het vliegtuig in. Erg mooi vliegtuig (Boeing 777-200), vrij nieuw. Veronique heeft een snurkende man naast zich. We zitten achteraan in het 2e compartiment met vrij vele ruimte (geen stoelen achter ons, dus onder onze stoelen kunnen we ook troep kwijt). De stewards en stewardessen zijn nogal aan de oude kant, maar we krijgen genoeg eten en drinken (maaltijd: rundvlees + pasta/aardappeltjes (ik weet niet wat het is) + broccoli + worteltjes). In de stoelen voor ons zit een LCD-schermpje voor film, muziek, spelletjes of vluchtgegevens. We vliegen op ruim 10 km hoogte, ca 10 uur vliegen naar Houston via UK, IJsland, Groenland en Canada. Net voorbij IJsland hebben we last van turbulentie. Veronique en ik hebben de spelletjes ontdekt. Erg leuk, maar de joypad annex afstandsbediening annex telefoon is erg traag. Even ogen dichtdoen. Ik ben mijn kaart tbv de douane kwijt. Ergens op Schiphol laten liggen. Ik denk bij een van de vele security controls. Voor de meesten begint de vlucht erg lang te worden (en we moeten nog bijna 4 uur): veel lopen door het vliegtuig of slapen (ik ook). De airshow is in ieder geval goed voor je topografische kennis.
![]() Goede landing gehad, door douane, bagage ophalen en weer inleveren. Weer door security control. Iemand vraagt waar we heen gingen. Op ons antwoord 'Merida' zegt hij dat er een orkaan is. Blijkt boven dat onze vlucht gecancelled is! We worden doorgestuurd naar de servicebalie van Continental. De vlucht blijkt inderdaad gecancelled en er zijn eigenlijk geen mogelijkheden voor omboeking. De meeste vliegtuigen zijn niet leeg genoeg voor een groep van 20. De eerste mogelijkheid is een dag later naar Merida, maar ook deze vlucht wordt ineens geannuleerd. De orkaan Isidore is nog niet in Merida, maar de vliegtuigmaatschappij wil de vliegtuigen er niet laten staan. Ondertussen is heel de groep er. De baliemedewerkster kan ons niet echt helpen, het begint erg laat te worden. Uiteindelijk zijn we ingecheckt voor Merida. We kunnen de reisleider (die dus op Merida op ons wacht; hij is nog net niet naar het vliegtuig vertrokken) moeilijk bereiken, omdat men in het hotel heel slecht Engels spreekt. We krijgen hem te pakken, maar we moeten eerst alternatieve vluchten hebben, voordat we iets kunnen regelen. Iedereen begint een beetje in te storten (wat wil je als er geen mogelijkheid blijkt te zijn om in Mexico te komen. Daar komt ook nog de vermoeidheid bij). Na 2,5 uur hebben we een optie om de dag erna of naar Mexico-City of naar Belize-City te gaan en een overnachting in het Holiday-Inn. Dus naar het Holiday-Inn met een shuttlebus. Daar ingecheckt en gegeten en nogmaals Peter Wismans gebeld om onze opties te bespreken. Uiteindelijk hebben we besloten om naar Mexico-City te vliegen en dan naar Palenque met de bus. En dan slapen... Natuurlijk niet kunnen slapen, want Peter kan ons bellen.
|
||||